تلفظ بین المللی : /ˌolohˈijjat/ تلفظ : [,oloh'ijjat]
لغت نامه دهخدا
الوهیت. [ اُ هی ی َ ] ( ع مص جعلی ، اِمص ) الوهیة. خدایی. ربوبیت. معبودیت. خدا بودن : بغرور این مملک دعوی الوهیت کرد. ( گلستان ). رجوع به الوهیة و الوهة شود. || ( اصطلاح تصوف ) نام مرتبه ای است جامع تمامی مراتب اسماء و صفات. صاحب الانسان الکامل گوید:الوهیت جمع حقایق وجود و حفظ آن حقایق هریک در مرتبت خود آن است ، و مراد از «حقایق وجود» احکام مظاهر وجود یا ظاهرشونده در آن مظاهر است یعنی حق و خلق. پس...
فرهنگ عمید
۱. صفت خدایی، مقام الهی، ذات باری تعالی. ۲. خدایی.
الوهه: صفت خدایی، مقام الهی، ذات باری تعالی، خدایی ( مصدر ) خدایی مقام الهی . یا حضرت الوهیت . حضرت باری تعالی .
دانشنامه عمومی
الوهیت یا الهی به مقام خدایی و ربوبیت گفته می شود. در معنای کلی هر اله را می توان متعلق این عنوان دانست، یعنی هرآنچه پرستیده شود، اما در کتب دینی چون الانسان کامل نقل است که:.mw-parser-output blockquote.templatequote{margin-top:0}.mw-parser-output blockquote.templatequote div.templatequotecite{line-height:1em;text-align:right;padding-right:2em;margin-top:0}.mw-parser-output blockquote.templatequot...
