تلفظ بین المللی : /ˈaːlmanˌeː/ تلفظ : ['a:lman,e:]
لغت نامه دهخدا
( المنة ) المنة. [ اَ م ِن ْ ن َ ت ُ لِل ْ لاه / لِل ْ ل َه ْ ] ( ع جمله اسمیه ، صوت مرکب ) منت خدای راست. ( ناظم الاطباء ). سپاس خدای را. شکر خدا راست. رجوع به منت و منة شود : بگذشت ز ناگهان بری بر من زدالمنة که بری خوردم از او.( صحاح الفرس ).المنة که این ماه خزانست ماه شدن و آمدن راه رزانست.منوچهری.ماه رمضان رفت و مرا رفتن آن به عید رمضان آمد المنة ﷲ.منوچهری.بس فتنه که از فضل خداوند شکستی بس قلع...
