تلفظ بین المللی : /alhˈɑferˌeː/ تلفظ : [alh'AfeR,e:]
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه: حفر (۲ بار)«حافِرَه» از مادّه «حفر» در اصل به معنای کندن زمین است; و اثری که از آن باقی می ماند «حفره» نامیده می شود. سم اسب را «حافر» می گویند، چون زمین را حفر می کند; سپس «حافره» به عنوان کنایه در حالت نخستین استعمال شده; زیرا انسان از راهی که می رود، زمین را با پای خود حفر می کند و جای پای او باقی می ماند و هنگامی که باز می گردد در همان «حفره های نخستین» گام می نهد و لذ...
