( افتَو ) ( اع ) ؛ آفتاب؛ در افسانه های محلی آفتاب پسر است از پی ماه که دختری همیشه گریزان است. این باور نشانگر علم بالای نیاکان بوده که قبل از اثبات نظریه گردش مداری اجرام آسمانی؛ در فرضیات خود همه کائنات را سیار و در تکاپو می دانستند.
( اَفتو ) وا با افتو روای
