[ویکی فقه] اصل غیر محرز به اصل مبیّن وظیفه عملی، بدون تنزیل شک و احتمال به منزله یقین اطلاق می شود.اصل غیرمحرز، مقابل اصل محرز بوده و به اصلی گفته می شود که یا صرفاً وظیفه عملی مکلف را بیان می کند و هیچ توجه ای به عالم واقع ندارد، مثل: اصل برائت و تخییر ، و یا این که اگر نظر به واقع دارد، مؤدای اصل را به منزله جانشین واقع قرار می دهد. میرزای نایینی » این اصل را مقابل اصل محرز و اصل عملی محض دانسته...
