تلفظ بین المللی : /ˈaːsuːrˌar/ تلفظ : ['a:su:R,aR]
لغت نامه دهخدا
اسورر. [ اِ وِرْ رِ ] ( اِخ ) یکی از سلاطین نروژ. وی از سال 1185 م. تا 1202 حکمرانی داشت. آنگاه که خاندان او را قتل عام میکردند وی کودک بود، ناگزیر او را پنهان کردند و پرورش دادند و پس از نشو و نما به اصل و نسب خود پی برده به مانیوس ششم که ملک موروث وی را ضبط کرده بود اعلان جنگ داد و بعد از کارزارهای بسیار به پیروزی نایل آمد و حریف را بقتل رسانید و صاحب تخت و تاج شد اما رؤسای روحانی از سلوک و رفت...
