محوطه ای روباز، محصور، و معمولاً مرتفع در خارج شهر که زردشتیان استخوان های درگذشتگان خود را پس از متلاشی شدنِ جسد، در آن قرار می دادند، مقبرۀ زردشتیان، دخمه، گورستان.
دانشنامه آزاد فارسی
اُستوداناُستودان(یا: استخوان دان) مکانی که بنابر شریعت زردشتی برای پیش گیری از آلودن خاک، نعش متوفی را آن جا می نهادند تا به استخوان تبدیل شود. استودان ها دو گونه اند: ۱. حفره هایی ساده که به شکل چهارگوش در کف بستر سنگی صخره ها تراشیده یا در سینۀ کوه ها کنده شده اند؛ ۲. بناهایی که در نقاط مرتفع و دور از آبادی ها و سکونتگاه ها می ساختند. گاهی نیز اتاقک هایی بزرگ و آراسته به تزیینات حجاری در دل کوه ...
اَستودان یا ستودان که از دو بخش اَستو- (هسته :استخوان) و -دان (جایگاه) تشکیل شده است به معنی "جایگاه نگهداری استخوان" است. این جایگاه ها که در دین مزدیسنا بخشی از آیین مردگان شمرده میشده حفره هایی است که به صورت های منتظم و چهارگوش یا نامنتظم و ساده در درون سنگ کوه از پیش ایجاد میشده اند و استخوان مردگان را پس از پوسیدن یا خورده شدن اجزاء غیر استخوانی لاشه توسط لاشخورها در "دخمه" بدانجا انتقال داد...
فرهنگستان زبان و ادب
{astudan/ astodan} [باستان شناسی] گوردخمه ای که تدفین در آن مبتنی بر سنت های دین زرتشت بوده است
