تلفظ بین المللی : /ˌesterˈiknin/ تلفظ : [,esteR'iknin]
لغت نامه دهخدا
استریکنین. [ اِ ] ( فرانسوی ، اِ ) ( از یونانی استروخنس ، بمعنی جوزالقی ، اذاراقی ) ماده سمی که از پوست دانه اذاراقی ( کوچوله ، قاتل الکلب ) گرفته میشود.
دانشنامه آزاد فارسی
اِستریکنین (strychnine) (C۲۱H۲۲O۲N۲) آلکالوئیدی سمی و تلخ مزه. سبب گرفتگی شدید ماهیچه ها می شود و معمولاً از پودر دانۀ گیاهانی از جنس استریکنوس به دست می آید. کورارداروی حاصل از آن است.
( اسم ) شبه قلیایی است بسیار سمی که از دو گیاه بنام کچوله و پاپیته استخراج میشود . در تداوی بمقدار کم مستعمل است .
دانشنامه عمومی
استرکنین، سمی بسیار قوی است که اندازه ۰٫۱۶ میلیگرم آن بر کیلوگرم واحد وزن موش و ۱ تا ۲ میلیگرم آن بر کیلوگرم واحد وزن انسان کشنده سریع است. آلکالوئیدی بی رنگ و کریستالی است که به عنوان آفت کش استفاده می شود. به خصوص برای کشتن مهره داران کوچک مانند پرندگان و جوندگان. استرکنین باعث تشنج عضلانی و در نهایت مرگ از طریق خفگی یا خستگی محض می شود. رایج ترین منبع استخراج استریکنین، از دانه درخت اذاراقی است...
