تلفظ بین المللی : /ˈaːrmadˌeː/ تلفظ : ['a:Rmad,e:]
لغت نامه دهخدا
( آرمده ) آرمده. [ رَ دَ /دِ ] ( ن مف / نف ) آرمیده. ساکن. بی حرکت : گران ساخت سنگ و سبک باد پاک روان کرد گردون و آرمده خاک.اسدی. || مجازاً، کاهل : بود مرد آرمده در بند سخت چو جنبنده گردد شود نیکبخت.عنصری. || خفته. || آهسته. نرم در رفتار : چو بیدار باشی تو خواب آیدم چو آرمده باشی شتاب آیدم.فردوسی. || با خلق خوش. که در خشم نیست : گهی آرمده و گه آرغده گهی آشفته و گه آهسته.رودکی....
