۱. علاقه، محبت همراه با احترام. ۲. [قدیمی] خواست، قصد. ۳. (تصوف ) توجه بسیار سالک به پیر.
فرهنگ معین
(اِ دَ ) [ ع . ] ۱ - (مص م . ) خواستن . ۲ - (اِ. ) خواست ،میل ، قصد. ۳ - در فارسی علاقه مندی ، سرسپردگی مرید به مرشد. ۵ - دوستی از روی اخلاص و بی ریایی .
دانشنامه آزاد فارسی
(به معنی خواستن، میل، قصد و آهنگ). در اصطلاح تصوف، شور و شوق قلبی سالک در آغاز سیر و سلوک برای رسیدن به مقصود. ارادت را شرط اول سلوک دانسته اند. خواجه عبدالله انصاری در صدمیدان آن را میدان پنجم برشمرده است. اسفراینی ارادت را میوۀ محبت، و معرفت را میوۀ ارادت، و پایان مقام ارادت را ابتدای مقام ولایت دانسته است. ارادت تابع محبت است که باعث می شود سالک به مطلوب حقیقی دست یابد و دارای مراتبی است. خواجه...
فرهنگ فارسی
۱ - ( مصدر ) خواستن . ۲ - ( اسم ) خواست میل قصد آهنگ . ۳ - خواست خدا مشیت قضا قدر تقدیر . ۴ - توجه خاص مرید به مرشد و سالک به پیر و امثال آن . ۵ - اخص و اظهار کوچکی در دوستی دوستی از روی اعتقاد و ایمان . یا ارادت غایبانه . اخص و اظهار دوستی و عقه مندی بکسی قبل از آشنایی وی .
