معانی کلمه : اذفر

تلفظ بین المللی : /ˈaːzfar/ تلفظ :‌ ['a:zfaR]

لغت نامه دهخدا

اذفر. [ اَ ف َ ] ( ع ص ) تیز. تیزبو. ( غیاث ). تیزبوی. ( تاج المصادر بیهقی ) ( ربنجنی ). پربو. شدیدالرائحة، اعم از خوش یا ناخوش. تُندبوی :صبر مه با شب منور داردش صبر گل با خار اذفَر داردش.مولوی.- مشک اذفر ؛ مشک تیزبوی. ( زمخشری ):گهی صورتی گردد از عود هندی گهی پیکری گردد از مشک اذفر.فرخی.بباغی کز آب و گلشن بازیابی نسیم گلاب و دم مشک اذفر.فرخی.خون در تنم چو نافه ز اندیشه خشک شدجرمم همین که همنفس مش...

فرهنگ عمید

خوش بو، معطر: به باغی کز آب و گلش بازیابی / نسیم گلاب و دَم مشک اذفر (فرخی: ۵۴ ).

فرهنگ معین

(اَ فَ ) [ ع . ] (ص . ) خوشبو، پربو: مشک اذفر.

فرهنگ فارسی

تندبو، تیزبو، پربو ، مشک اذفر: مشک خالص وخوشبو
( صفت ) ۱ - تیز تیز بو پر بو بسیار بویا تندبوی . یا مشک اذفر . مشک تیز بوی . ۲ - آواز چهاردهم از هفده آواز اصول .

کلمات مرتبط

زرتشت اذرپاد