تلفظ بین المللی : /ˈebn makˈɑnes/ تلفظ : ['ebn mak'Anes]
لغت نامه دهخدا
ابن مکانس. [ اِ ن ُ م َ ن ِ ] ( اِخ ) فخرالدین ابوالفرج ناظرالدوله عبدالرحمن بن عبدالرزاق. شاعر و ادیب. او را دیوان انشائی است که پسر او مجدالدین فضل اﷲ گرد کرد و نیز دیوان اشعاری و ارجوزه ای. و او وزارت دمشق داشته و به سال 794 هَ. ق. درگذشته است.
فرهنگ فارسی
شاعر و ادیب
دانشنامه عمومی
ابن مکانس (۱۳۴۵-۱۴۰۷) (نسب کامل:فخرالدین ابوالفرج عبدالرحمن بن عبدالرزاق بن ابراهیم بن مکانس مصری قبطی اصل) مقام دار دیوانی، شاعر و ادیب مصری قبطی اصل بود.ابن مکانس در ۱ مه ۱۳۴۵م/ ۱۹ ذی الحجه ۷۴۵ق در قاهره به دنیا آمد. پدرش از کاتبان دیوانی بود، و او در این فضا پرورش یافت. در بیست سالگی مسلمان شد و در دیوان انشاء خدمت گزارد. به ادبیات بسیار گرایش پیدا کرد، در ۷ نوامبر ۱۴۰۷/ ۱۲ ذی الحجه ۷۹۴ق آنگاه ...
