ابن مأمون. [ اِ ن ُ م َءْ ] ( اِخ ) احمدبن علی بن هبةاﷲ ( 509 -586 هَ.ق. ). از نسل مأمون بن هرون الرشید.
نحوی و ادیب و فقیه. چندی منصب قضا رانده و در زمان
مستنجد آنگاه که همه قضات محبوس گردیدند ازجمله او یازده سال در حبس بود و کتب بسیار در زندان تصنیف کرد و بزمان مستضی رهائی یافت.
