تلفظ بین المللی : /ˈebn fˈuːrak/ تلفظ : ['ebn f'u:Rak]
لغت نامه دهخدا
ابن فورک. [ اِ ن ُ رَ ] ( اِخ ) ابوبکر محمدبن حسن بن فورک ، ملقب به استاد، از مردم اصفهان. ادیب نحوی و متکلم. بنابه درخواست مردم نیشابور بدان شهر شد و در آنجا او را مدرسه و خانه ای کردند، گذشته از افادات علمی نزدیک صد کتاب در علوم مختلفه نگاشت و سفری به مجادله کرامیه بغزنه رفت و در بازگشت ازغزنه در راه مسموم شد. قبر او به حیره از محلات قدیم نشابور است. وفات او به سال 406 هَ.ق. بوده است....
فرهنگ فارسی
از مردم اصفهان ادیب نحوی و متکلم
دانشنامه عمومی
ابن فورَک (۹۴۱-۱۰۱۵ میلادی) (نسب: ابوبکر محمد بن حسن بن فورک اصفهانی نیشابوری) محدث و فقیه شافعی، متکلم، مفسر و مدرس ایرانی در سدهٔ چهارم قمری بود. مؤسس مدرسهٔ انصاریه (معروف به مدرسهٔ ابن فورک) در نیشابور در سدهٔ چهارم و پنجم قمری بود. ابوالقاسم قشیری، ازجمله مهمترین شاگردان وی بوده است. او سال های بیشتر عمرش را در نیشابور گذارند و مدرسه ای بزرگ و خانقاهی در نیشابور بنیان نهاد.«مشکل الحدیث و غریب...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ فورَک ، ابوبکر محمد بن حسن بن فورک انصاری اصفهانی (د ۴۰۶ق / ۱۰۱۵م )، متکلم ، فقیه ، مفسر، ادیب و واعظ اشعری شافعی است.سمعانی در الانساب فورک را به ضم فاء و فتح راء ضبط کرده و گفته است که فورک نام جد جماعتی است که به او منسوب هستند و «فورکی » خوانده می شوند. صاحب ] نیز این نام را بر وزن «فُوفل » ضبط کرده است .از خاندان فورکیهمه محدّثانی که سمعانی ذیل فورکی نقل کرده است ، از اصفها...
