تلفظ بین المللی : /ˈebn ʃadʒˈari/ تلفظ : ['ebn SadZ'aRi]
لغت نامه دهخدا
ابن شجری. [ اِ ن ُ ش َ ج َ ] ( اِخ ) شریف ابوالسعادات هبةاﷲبن علی بن محمدبن حمزه حسنی بغدادی ( 450-542 هَ.ق. ). ادیب نحوی ، منسوب به شجرة قریه ای نزدیک مدینه یا شجره نام مردی از عرب. چندی در کرخ نقیب علویین بود. او راست : کتاب امالی در هشتادوچهار مجلس در فنون ادب و کتاب حماسه نظیر دیوان حماسه ابوتمام و شرح لمع ابن جنی و شرح تصریف الملوکی. زمخشری در سفر مکه صحبت او درک کرد و به بیت ذیل متنبی تمثل ج...
فرهنگ فارسی
ادیب نحوی منسوب به شجره قریه نزدیک مدینه
دانشنامه عمومی
هبةالله بن علی حَسَنی شهرت یافته به ابن شجری (۱۱۵۸ - ۱۱۴۸م) پیشوای هاشمی (نقیب الطالبیین)، ادیب و شاعر عربی عراقی بود.
[ویکی فقه] اِبْن ِ شَجَری ، ابوالسعادات هبةالله بن علی علوی حسنی (۴۵۰- ۲۰ رمضان ۵۴۲ق /۱۰۵۸-۱۲ فوریه ۱۱۴۸)، نحوی ، لغوی ، ادیب و شاعرِ شیعی بود.نسب او به امام حسن مجتبی (ع ) می رسد و به همین سبب علوی حسنی نامیده شده است .درباره شهرت یافتن او به ابن شجری اختلاف است .یاقوت او را از طرف مادر به خاندان «شجری » منسوب می داند، اما ابن خلکان انتساب او را هم به این خاندان محتمل می داند و هم به قریه شجره وا...
