تلفظ بین المللی : /ˈebn ziˈɑt/ تلفظ : ['ebn zi'At]
لغت نامه دهخدا
ابن زیات. [ اِ ن ُ زَی ْ یا ] ( اِخ ) ابوجعفر محمدبن عبدالملک بن ابان بن حمزه. وزیر معتصم. از مردم دسکره. وفات 223 هَ.ق.جد او ابان روغن زیت از بلاد خود به بغداد برده میفروخته است و از این جهت او به ابن زیات مشهور شده است. مردی ادیب و لغوی و شاعر بود وقتی معتصم عباسی از وزیر خود احمدبن عماد بصری معنی کلمه کلا پرسید و او جواب ندانست معتصم گفت : «خلیفة امی و وزیر عامی ». گفت یکی از کُتّاب را بخوانید ...
