تلفظ بین المللی : /ˈebn bˈɑbʃˈɑz/ تلفظ : ['ebn b'AbS'Az]
لغت نامه دهخدا
ابن بابشاذ. [ اِ ن ُ ] ( اِخ ) ابوالحسن طاهربن احمدبن بابشاذ. وفات 469 هَ.ق. از علمای نحو. اصلاً ایرانی از مردم دیلم. او در نحو امام عصر خویش بود. در مصر شهرت یافته و در دیوان انشای مصر رتبه و راتبه داشت و غلطهای نامه ها را اصلاح میکرد. درآخر عمر از کار کناره کرد و در جامع عمرو عاص عزلت گزید. شبی ببام مسجد برآمد و از بادهنجی که برای روشنی و هوا دادن گذارند لغزیده بمسجد درافتاد و بامداداو را مرده ی...
دانشنامه عمومی
ابوالحسن طاهر بن احمد شهرت یافته به ابن بابشاذ (درآمیختهٔ: بن باب بن شاذ) (؟ -۱۰۷۷) شاعر و نویسندهٔ مصری در سدهٔ پنجم هجری بود. او در دیوان انشای قاهره به عنوان یک مُتأمِّل (پیگیر، ویراستار) کار می کرد(کسی که در سجلات و رسائل می کاود تا خطای آن در اصلاح کند). از این راه حقوق بسیاری می گرفت. همچنین در مسجد جامع عمرو بن عاص، نحوخوان بود.wiki: ابن بابشاذ...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ بابْشاذ، ابوالحسن طاهر بن احمد (د ۴۶۹ق /۱۰۷۶م)، از بزرگ ترین علمای نحو در مصر می باشد.اصل او را از دیلم دانسته اند. خانداننام نیای وی این انتساب را تأیید می کند، زیرا بابشاذ از نام های کهن فارسی است. خاندان وی که گویا تجارت مروارید می کردند، به مصر رفتند و در آن جا اقامت گزیدند. تحصیل علمابن بابشاذ خود نیز به عنوان تاجر مروارید از مصر به بغداد رفت ، از این رو به جوهری نیز شهرت ی...
