معانی کلمه : ابن ابی بکر

تلفظ بین المللی : /ˈebn ˈaːbi bˈekr/ تلفظ :‌ ['ebn 'a:bi b'ekR]

لغت نامه دهخدا

ابن ابی بکر. [ اِ ن ُ اَ ب َ ] ( اِخ ) ابوالفتح محمد یعمری ( 661-734 هَ.ق. ). در فقه و سایر علوم ید طولی داشته. عیون الاثر فی فنون المغازی والشمائل و السیر، سمراللبیب بذکر الحبیب و منح المدح از جمله تصنیفات اوست.

فرهنگ فارسی

در فقه و سایر علوم ید طولی داشت

کلمات مرتبط

ابن قیم جوزیه محمد بن ابی بکر
ابن دمامینی محمد بن ابی بکر
ابن رداد شهاب الدین ابوالعباس احمد بن ابی بکر مکی قرشی
ابن رسام شهاب الدین ابوالعباس احمد بن ابی بکر قادری حلبی
ابن زریق شهاب الدین احمد بن ابی بکر ال قدامه
ابن زریق ناصرالدین ابوالبقاء محمد بن ابی بکر ال قدامه
ابن جماعه محمد بن ابی بکر
ابن جمال علی بن ابی بکر انصاری خزرجی مکی شافعی
ابن ضابط ابوعمرو عثمان بن ابی بکر صدفی سفاقسی

معانی کلمه : ابن ابی بکر

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات