آرامگه . [ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) مخفف آرامگاه . جای آسایش . مهد. مهاد : نهاده برآن دژ دری آهنین هم آرامگه گشت و هم جای کین . فردوسی .ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست ؟ حافظ.جان بشکرانه کنم صرف گر آن دانه ٔ دُرصدف دیده ٔ حافظ بود آرامگهش . حافظ. || مقر. مستقر. وطن . موطن : بسازند و آرایش ره کنندوز آرامگه دست کوته کنند. فردوسی .این همان چشمه ٔ خورشید جهان افروز است که همی تاف...
