تلفظ بین المللی : /jˌakatˈaneː/ تلفظ : [j,akat'ane:]
لغت نامه دهخدا
یک تنه. [ ی َ / ی ِ ت َ ن َ / ن ِ ] ( ق مرکب ) تنها و یکه. ( برهان ) ( آنندراج ). منفرد. ( ناظم الاطباء ). به تن واحد. انفراداً. به تنهایی. وحیداً. فریداً. ( یادداشت مؤلف ) : سواری نشد پیش او یک تنه همی تاخت از قلب تا میمنه.فردوسی.همی گشت گرد سپه یک تنه که دارد نگه میسر و میمنه.فردوسی.با یک تنه تن خود چون بس همی نیایی اندر مصاف مردان چه مرد هفت و هشتی.ناصرخسرو.یک تنه صدهزار تن می نهمت چو آفتاب ار...
