معانی کلمه : گوش

۱. گفتار.
۲. سخن‌ گفتن.

۱. در آیین زردشتی، ایزد نگهبان چهارپایان.
۲. در آیین زردشتی، روز چهاردهم از هرماه خورشیدی.

(گُ) (اِ.) در آیین زردشتی ، ایزد نگهبان چارپایان ؛ و نام روز چهاردهم از هر ماه خورشیدی .

(اِ.) 1 - عضو شنوایی . 2 - گوشه ، زاویه . ؛ ~از چیزی گرفتن آن چیز را ترک کردن ، به آن چیز بی توجهی کردن . ؛ ~ کسی بدهکار نبودن کنایه از: به حرف دیگران توجهی نکردن .

پاشنه ی در

تکیه ای: guš
طاری: göš
طامه ای: guš
طرقی: göš
کشه ای: göš /giš
نطنزی: guš

زاویه، گوشه

۱. اذن
۲. زاویه، گوشه