گلیگر. [ گ ِ گ َ ] ( ص مرکب ) ( از: گل ( بکسر اول ) + ی [ واسطه ] + گر، پسوند شغل ). ( فرهنگ رشیدی ) ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). گلگارو بنا. ( برهان ). گلکار. ( فرهنگ رشیدی ) : زمانه هست به دولتسرای تو معمارچو آفتاب و مهش صد گلیگر و مزدور.اخسیکتی ( از آنندراج ).طَیّان. راز : خره بود که از بهر نگارگر و گلیگر بزنند تا بر آن جای ایستد. ( فرهنگ اسدی چ اقبال ص 417 )....
فرهنگ عمید
۱. گِل کار، بنّا. ۲. کارگری که در کارهای ساختمانی کار می کند.
فرهنگ فارسی
گلکار، بنا، کارگری که درکارهای ساختمانی کارمیکند ( صفت ) ۱ - گلکار : زمانه هست بدولت سرای تو معمار چو آفتاب و مهش صد گلیگر و مزدور . ( اثیر اخسیکتی ) ۲ - بنا : در حال بفرمود تا استادان گلیگر سه کوچه بسنگ و گچ بر آوردند .
