گلابه . [ گ ِ ب َ / ب ِ ] (اِ مرکب ) گل و لای . (غیاث ) (آنندراج ). گِلاب . || گِل به آب سرشته که بدان دیوار اندایند. (غیاث ) (آنندراج ) : چو دیوار شهر اندرآید ز پای گلابه نباید که ماند بجای .
فردوسی .
گلابه . [ گ ُ ب َ / ب ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان دوقای...
فرهنگ عمید
گل و لای.
فرهنگ معین
(گِ بَ ) (اِمر. ) گل و لای .
فرهنگ فارسی
گل ولای، گلاوه هم گفته شده ( اسم ) گل باب سرشته که بدان دیوار را اندود کنند گل و لای : چنانکه شاهد و معشوقه گلابه برسر عاشق میریزد و در چشم وی میزند تا وی چشم باز نتواند کردن . دهی است از دهستان دو قایی بخش حومه شهرستان قوچان
