معانی کلمه : گار

گار. (اِخ ) جار. قریه ای است به اصفهان .

گار. (فرانسوی ، اِ) ایستگاه . توقف گاه . لنگرگاه . محل توقف و حرکت ترن و مسافرین و بارانداز. محل توقف و حرکت کشتیها و زورقها.

به آخر بن ماضی یا مضارع بعضی از فعل‌ها می‌پیوندد و صفت می‌سازد: آفریدگار، آمرزگار، پروردگار، کردگار، آموزگار، سازگار، طلبگار.

[ فر. ] (اِ.) ایستگاه قطار راه آهن .

[ په . ] پسوندی است که به ریشة فعل می پیوندد و افادة فاعل می کند. آموزگار (صیغة شغل )، پذیرفتگار (صفت فاعلی )، سازگار (صیغة مبالغه ).

(gar) گم شدن