تلفظ بین المللی : /kˈuːtʃe ɡˈard/ تلفظ : [k'u:tSe g'aRd]
لغت نامه دهخدا
کوچه گرد. [ چ َ / چ ِ گ َ] ( نف مرکب ) آن که در کوچه ها بگردد و اکثر این قسم مردم رند و حسن پرست و تماشایی می باشند. ( آنندراج ). آن که در محله ها و کوچه ها گردد ( غالباً این نوع کسان رند و حسن پرست اند ). ( فرهنگ فارسی معین ) : طفل اشکم کوچه گردآستین از بی کسی است دیده بر حالش ندارد دل گرفتار خود است.میرزا رضی دانش ( از آنندراج ).|| آواره و بی جا و مقام و منزل بر دوش. || طواف و آنکه در کوچه و برز...
فرهنگ عمید
کسی که در کوچه و خیابان گردش می کند.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنکه در محله ها و کوچه ها گردد ( غالبا این نوع کسان رند و حسن پرست اند ) : طفل اشکم کوچه گرد آستین از بی کسی است دیده بر حالش ندارد دل گرفتار خود است . ( رضی دانش ) ۲ - کسی که در کوچه ها و بر زنها گردد و امتع. خود را بفروش رساند طواف .
