معانی کلمه : کنه

سایه‌بان بالای در؛ سقف یا پوشش بالای در خانه.

۱. اصل؛ گوهر؛ حقیقت.
۲. [قدیمی] پایان؛ نهایت چیزی.

فتیلۀ چراغ: ◻︎ کنه را در چراغ کرد سبک / پس در او کرد اندکی روغن (رودکی۱: ۹۱).

۱. (زیست‌شناسی) جانوری از خانوادۀ بندپایان با زندگی انگلی که به‌وسیلۀ خرطوم خود خون حیوانات را می‌مکد.
۲. (اسم، صفت) [مجاز] کسی که در امری سماجت بسیار کند؛ بدپیله؛ سمج: عجب آدم کنه‌ای هستی!.

( ~ .) (اِ.) فتیلة چراغ ، پلیته .

(کُ) [ ع . ] (اِ.) حقیقت ، باطن ، پایان هر چیز.

(کُ نَّ یا نُِ) [ ع . کنة ] (اِ.) سایبان بالای در.

(کَ نِ) (اِ.) 1 - حشرة ریزی که به پوست بدن حیوان یا انسان می چسبد و از طریق منافذ پوست خون را می مکد. 2 - کنایه از: آدم سمج و پررو.

کُنه روسری مستطیل شکل زنان یاسوجی

اجاق گلی

کنده ی درخت

برای چه کسی؟

نوعی بیماری و درد که در قسمت سینه ی آدمی پدید آید

ته، ژرفا، عمق

اساس، اصل، پایه، جوهر، ذات

۱. اساس، اصل، پایه، جوهر، ذات
۲. ته، ژرفا، عمق