تلفظ بین المللی : /kˌolɑhdˈɑri/ تلفظ : [k,olAhd'ARi]
لغت نامه دهخدا
کلاهداری. [ک ُ ] ( حامص مرکب ) داشتن کلاه بر سر. ( فرهنگ فارسی معین ). عمل کلاهدار. و رجوع به ماده قبل شود. || کنایه از پادشاهی و سلطنت. ( از برهان ) ( فرهنگ فارسی معین ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) : نه هرکه طرف کله کج نهاد و تند نشست کلاهداری و آئین سروری داند.حافظ.حباب را چو فتد باد نخوت اندر سرکلاهداریش اندر سر شراب رود.حافظ ( دیوان چ غنی ص 150 )و رجوع به کلاه و دیگر ترکیبات آن شود....
فرهنگ عمید
پادشاهی، سلطنت: نه هر کسی که کله کج نهاد و تند نشست / کلاهداری و آیین سروری داند (حافظ: ۳۶۴ ).
فرهنگ معین
( ~ . )(حامص . )پادشاهی ، سلطنت .
فرهنگ فارسی
۱ - داشتن کلاه بر سر . ۲ - پادشاهی سلطنت : ( نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست کلاهداری و آیین سروری دارند ) . ( حافظ )
