معانی کلمه : کت

کت . [ ک َت ت ] (ع ص ) کم گوشت از مرد و زن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

کت . [ ک ُ ] (اِ) خفچه ٔ زر و سیم . || به لغت مردم کرمان : سوراخ تنگ و تاریک و هر جای تنگ و تاریک . (ناظم الاطباء).

نیم‌تنۀ جلوباز آستین‌ و یقه‌دار.

۱. شانه.
۲. کتف.
۳. بازو.

که تو را: ◻︎ بچر کت عنبرین بادا چراگاه / بچَم کت آهنین بادا مفاصل (منوچهری: ۶۶).

۱. تخت‌خواب.
۲. تخت پادشاهی: ◻︎ روز اورمزداست شاها شاد زی / بر کت شاهی نشین و باده خور (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۸۶).
۳. = کاریز

(کُ) [ فر. ] (اِ.) نیم تنة آستین دار مردانه و زنانه .

(کَ) (اِ.) 1 - تخت پادشاهی . 2 - (عا.) شانه و کتف . ؛ توی ~ کسی نرفتن مورد قبول کسی قرار نگرفتن .

شانه، کتف

کت:ضمه روی کاف و ت ساکن- به معنی سوراخ = شکاف-درز

(بخش خفر، جهرم، استان فارس) کُت یا کُته، ریشه، بنیان و خانه.

کتف

زمین بلند

نوک قله،تپه یا بلندی

۱کلوح ۲تپاله یا گلوله ی هرچیز ۳دیوار گلی

۱واحدی برای تقسیم کردن در زمین ۲واحد اندازه گیری شیر

تکیه ای: kot
طاری: kot
طامه ای: kot
طرقی: kot
کشه ای: kot
نطنزی: kot

تخت

شانه، کتف

۱. شانه، کتف
۲. تخت