معانی کلمه : کارگیر
لغت نامه دهخدا
کارگیر. ( اِ مرکب ) غار و سرداب و زیرزمینی و گنبد. || نوعی از پارچه درشت و ستبر. || سنگ محکم و ستون سنگی و استواری که در ساختن عمارت بکار میبرند.
- کارگیر بنا ؛ سنگی که بدان چیزی بنا میکنند. ( ناظم الاطباء ).
- کارگیر بنا ؛ سنگی که بدان چیزی بنا میکنند. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
غار و سرداب
( صفت اسم ) ۱ - کسی که بکاری می پردازد آنکه مباشر کاری شود . ۲ - سنگ محکم یا ستون سنگی استواری که در ساختن عمارت بکار برند . یا کار گیر بنا . سنگی محکم که بدان ساختمانی بنا کنند . ۳ - نوعی پارچ. درشت و ستبر . ۴ - سرداب زیر زمین . ۵ - غار کهف . ۶ - گنبد .
( صفت اسم ) ۱ - کسی که بکاری می پردازد آنکه مباشر کاری شود . ۲ - سنگ محکم یا ستون سنگی استواری که در ساختن عمارت بکار برند . یا کار گیر بنا . سنگی محکم که بدان ساختمانی بنا کنند . ۳ - نوعی پارچ. درشت و ستبر . ۴ - سرداب زیر زمین . ۵ - غار کهف . ۶ - گنبد .
مترادف و متضاد
undertaking (اسم)
مقاطعه کار کفن ودفن، جواب گو، کارگیر
undertaker (اسم)
متعهد، مقاطعه کار کفن ودفن، جواب گو، کارگیر، عزیمت کن