تلفظ بین المللی : /tʃˈɑrpˈɑje/ تلفظ : [tS'ARp'Aje]
لغت نامه دهخدا
چارپای . (اِ مرکب ) هر حیوانی که دارای چهار دست و پا باشد. چارپا. چاروا. ذوات الاربع || مرکب سواری چون اسب و استر و خر و شتر و امثال آن . ستور. نعم . بهیمه . ماشیه . مال : سکندر بدو گفت تاریک جای بدو اندرون چون رود چارپای . فردوسی .تبه شد بسی مردم و چارپای یکی را نبد خنگ جنگی به جای . فردوسی .ز بس مردن مردم و چارپای پیی را نبد بر زمین نیز جای . فردوسی .بدادی ز گنج آلت و چارپای نماندی که پایش برفتی...
