معانی کلمه : چا

تلفظ بین المللی : /tʃˈɑ/ تلفظ :‌ [tS'A]

لغت نامه دهخدا

چا. ( چینی ، اِ ) معروف و مشهور است به «چای » معرب آن «صای » و «شای » و آن برگی است که از چین و ختا آورند و در آب جوشانیده مانند قهوه خورند. در برهان آمده که چون مردم تبت شراب بسیار میخورند و چای دافع مضرت شراب است آن را به قیمت مشک میخرند و بس عزیز میدارند. بلی اکنون در ایران نیز متداول شده. صاحب مخزن گفت مصلح چای بادیان ختائی است که در وقت پختن در آن اندازند. در خوارزم و بخارا چای تلخ خورند و در...

فرهنگ عمید

چاه.

فرهنگ فارسی

( اسم ) گیاهی از رد. دو لپه ییهای جدا گلبرگ که تیره متمایزی را بنام خود تشکیل میدهد ( دربعضی کتب این گیاه را جزو تیر. پنیرکیان محسوب داشته اند ) . این گیاه بحالت خود رو ممکنست درختی بارتفاع ۱٠ متر بوجود آورد ولی چون جوانه ها و برگهایش را هر سال میچینند نوع پرورش یافته اش بیش از ۲ متر بلند نمیگردد. چای بومی چین و هندوستان است . برگهای آنرا دم کرده مصرف کنند و آن دارای ماد. (( تئین ) ) است ....

دانشنامه عمومی

(دزفولی) مگر. «چا الکیه؟» یعنی مگه الکیه؟ یا «چا مو زَندُمِت» یعنی مگر من زدمت؟

گویش مازنی

سرد سرما

۱چاه آب ۲چاله – گودال عمیق

/chaa/ چاه آب - چاله – گودال عمیق & سرد سرما

واژه نامه بختیاریکا

( چا (چِزا) (چِز) ) چه از؛ چیکار؛ چی از

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

معانی کلمه : چا

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

گویش مازنی

واژه نامه بختیاریکا

کلمات مرتبط

معانی کلمه : چا

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

گویش مازنی

واژه نامه بختیاریکا

کلمات مرتبط

نظرات