تلفظ بین المللی : /pˈesar kˈɑkuː/ تلفظ : [p'esaR k'Aku:]
لغت نامه دهخدا
پسر کاکو. [ پ ِ س َ رِ ] (اِخ ) فرامرزبن محمدبن دشمنزیاربن کاکویه مکنی به ابی منصور و ملقب به ظهیرالدین از امرای دیالمه ٔ کاکویه . که از 433 تا 443 هَ . ق . در کردستان و اصفهان حکومت میکرد و چون در سال 443 سلاجقه این نواحی را مسخرکردند دیالمه ٔ کاکویه از استقلال افتادند . در تاریخ بیهقی آمده است : «... به غور آمدیم [ در رمضان 431 هَ . ق . ] و بر منزلی فروآمدیم گروهی دیگر میرسیدند و اخبار تازه تر م...
