معانی کلمه : هوا
لغت نامه دهخدا
فرهنگ عمید
۱. میل نفس؛ هوس.
۲. [مجاز] قصد؛ نیت.
۳. [مجاز] آرزو.
۴. [قدیمی، مجاز] محبت.
فرهنگ معین
( ~.) [ ع . هوی ] (اِ.) میل نفس ، آرزو.
( ~.) (اِ.) (عا.) اوضاع ، احوال ، شرایط . ؛ ~ پس بودن کنایه از: نامناسب و معمولاً خطرناک بودن اوضاع .
(هَ) [ ع . هواء ] (اِ.) 1 - گازی است بی رنگ و بو و بی طعم و نامریی که تمام کرة زمین را فرا گرفته است . 2 - جو، فضا. ؛ ~ی گرگ و میش آغاز روشن شدن هوا در صبح .
دانشنامه آزاد فارسی
دانشنامه عمومی
گویش مازنی
دم
۱باد و غرور – خودپسندی ۲هوا
/hevaa/ باد و غرور – خودپسندی - هوا
گویش اصفهانی
تکیه ای: havâ
طاری: havâ
طامه ای: havâ
طرقی: havâ
کشه ای: havâ
نطنزی: havâ
مترادف و متضاد
دم
میل، ولع
آسمان، فضا
شهوت، هوس، هوی
آتمسفر، اقلیم، جو
۱. آتمسفر، اقلیم، جو
۲. شهوت، هوس، هوی
۳. میل، ولع
۴. دم
۵. آسمان، فضا
فرهنگ فارسی ساره
دم
واژه نامه بختیاریکا
آسمان صاف؛ روز آفتابی
فرهنگستان زبان و ادب
[علوم جَوّ] ← وضع هوا
