[ویکی فقه] نهی از ذات عبادت، تعلق نهی به اصل عبادت ، نه جزء یا شرط آن می باشد.نهی از ذات عبادت، به این معنا است که نهی به اصل عبادت و مجموع آن (نه فقط به جزء یا شرط آن) تعلق گرفته است، مانند:نهی از نماز خواندن در حال حیض و نفاس ، یا نهی از نماز خواندن با علم به نجاست مسجد ، یا نهی از گرفتن روزه در عید فطر و قربان . اصولی ها اتفاق دارند که این قسم از نهی، داخل در بحث « دلالت نهی بر فساد عبادت » است...