معانی کلمه : نعوظ

تلفظ بین المللی : /nˈauːz/ تلفظ :‌ [n'au:z]

لغت نامه دهخدا

نعوظ. [ ن ُ ] ( ع مص ) برخاستن نره کسی. ( از منتهی الارب ). برخاستن و راست شدن ذکر. ( از متن اللغة ). قیام الذکر. ( تاج المصادر بیهقی ). برپای شدن مردی. برخاستن قضیب. ( یادداشت مؤلف ). نَعظ. نَعَظ. ( متن اللغة ) ( منتهی الارب ). رجوع به نعظ شود. || ( اِمص ) استادگی ذکر. ( غیاث اللغات از بحر الجواهر و منتخب اللغات ) ( آنندراج ). برخاستگی و راست شدگی نره. ( ناظم الاطباء ). || انگیز. تحریک. ( یادداش...

فرهنگ عمید

برخاستن آلت تناسل مرد در اثر غلبۀ شهوت.

فرهنگ معین

(نُ ) [ ع . ] (مص ل . ) برخاستن آلت تناسلی مرد به سبب غلبة شهوت .

مترادف و متضاد

شق

فرهنگستان زبان و ادب

{erection} [علوم سلامت] وضعیتی که در آن آلت سفت و محکم می شود و به طور طبیعی با تحریک جنسی صورت می گیرد