معانی کلمه : نشکن
لغت نامه دهخدا
نشکن. [ ن َ ک َ / ن َ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) نشکننده. که نمیشکند. || نشکستنی. ناشکن : لیوان نشکن. که شکستنی نیست.
فرهنگ فارسی
( اسم ) عمل گرفتن عضوی از بدن با دو سر انگشت یا دو سر ناخن دست چنانکه بدرد آید: آن صنم را ز گاز و ز نشکنج تن بنفشه شد و دو لب نارنج . ( عنصری .لفااق.۵۶ )
دانشنامه عمومی
مترادف و متضاد
shatterproof (صفت)
نشکن، ضد خرد شده، خرد نشو
