معانی کلمه : ناقض
لغت نامه دهخدا
ناقض. [ ق ِ ]( ع ص ) شکننده. ( آنندراج ). آنکه به زور و قوت میشکند. || آنکه می شکند عهد و پیمان را. ( ناظم الاطباء ). || بازکننده تاب رسن و جز آن. ( آنندراج ). آنکه بازمی کند تاب ریسمان و جز آن را. ( ناظم الاطباء ). اسم فاعل است از نقض. رجوع به نقض شود.
فرهنگ عمید
۱. شکننده، از بین برنده.
۲. (اسم، صفت ) [مجاز] شکنندۀ عهد وپیمان.
۲. (اسم، صفت ) [مجاز] شکنندۀ عهد وپیمان.
فرهنگ معین
(قِ ) [ ع . ] (اِفا. ) شکننده ، شکنندة پیمان .
فرهنگ فارسی
شکننده، شکننده عهدوپیمان
( اسم ) ۱ - شکننده :[ آنهاکه اورابرین بعث همی کنندناقض این دولت اندنه ناصح وهادم این خاندانندنه خادم ] ۲ - آنکه عهد خودرابشکندپیمان شکن .
( اسم ) ۱ - شکننده :[ آنهاکه اورابرین بعث همی کنندناقض این دولت اندنه ناصح وهادم این خاندانندنه خادم ] ۲ - آنکه عهد خودرابشکندپیمان شکن .
مترادف و متضاد
شکننده، نقضکننده
پیمانشکن، عهدگسل ≠ وفادار
۱. پیمانشکن، عهدگسل
۲. شکننده، نقضکننده ≠ وفادار
adversative (صفت)
ناقض، نقض آمیز، حرف نقض، کلمهء نقض
فرهنگ فارسی ساره
ناینده