تلفظ بین المللی : /nˈɑhiːjˌat/ تلفظ : [n'Ahi:j,at]
لغت نامه دهخدا
ناحیت . [ ی َ ] (ع اِ) طرف . کرانه . کنار. ساحل . زیس . || ولایت . کشور. چکله . دیار. بقعه . (ناظم الاطباء). رجوع به ناحیه شود : مشرق خرخیز ناحیت چین است . (حدود العالم ). ناحیتی از ناحیتی به چهار روی جدا گردد. یکی باختلاف آب و هوا...) (حدود العالم ). بلغار شهری است که مر او را ناحیتکی است خرد بر لب رود آتل نهاده . (حدودالعالم ).اندر آن ناحیت به معدن کوچ دزدگه داشتند کوچ و بلوچ . عنصری .ریاست بست ...
فرهنگ فارسی
( اسم ) ناحیه :[ ریاست بست بدومفوض شد و مدتی در آن ناحیت ببود و آثارخوب نمود .]
