معانی کلمه : موجبه
لغت نامه دهخدا
موجبه . [ ج ِ ب َ / ب ِ ] (از ع ، ص ، اِ) موجبة. رجوع به موجبة شود. || (اصطلاح موسیقی ) دو یا سه نغمه است که به ترصیع صور مختلف پیدا می کنند. به عبارت دیگر، آهنگ اصلی در یک قطعه ٔ موسیقی را موجبه (مونیف ) گویند.
فرهنگ عمید
۱. [مقابلِ سالبه] (منطق ) ویژگی قضیه ای که در آن به ثبوت محمول بر موضوع حکم می شود.
۲. [قدیمی] آنچه چیزی را ایجاب کند، ایجاب کننده.
۲. [قدیمی] آنچه چیزی را ایجاب کند، ایجاب کننده.