تلفظ بین المللی : /mamtˈuːreː/ تلفظ : [mamt'u:Re:]
لغت نامه دهخدا
ممطورة. [ م َ رَ ] (ع ص ) زمین باران رسیده . (منتهی الارب ). - ارض ممطور؛ زمین باران رسیده . (ناظم الاطباء).
ممطورة. [ م َ رَ ] (اِخ ) اسم دیگر «واقفه » است و این اسم را موقعی که یونس بن عبدالرحمن قمی و ابوالحسن علی بن اسماعیل بن میثمی متکلمین امامیه با واقفه مناظره می کردند، ابوالحسن میثمی تمار از راه طعن بر ایشان نهاده ...
