معانی کلمه : ممات
لغت نامه دهخدا
ممات . [ م ُ ] (ع ص ) مرده و متروک و منسوخ . (ناظم الاطباء). مهجور. مهجورة. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا): متروک ، لخم وجه فلان ... قال ابن درید و هو فعل ممات . (قاموس ).
فرهنگ عمید
۱. مرگ.
۲. زمان مرگ.
۲. زمان مرگ.
فرهنگ معین
(مَ ) [ ع . ] (اِ. ) مرگ ، زمان مرگ .
فرهنگ فارسی
مرگ، زمان مرگ
( اسم ) ۱ - مرگ موت : [ در آن قلعه از اوج حیات بحضیض ممات افتاد . ] ( عالم چا. امیر کبیر ۲ ) ۱۲۳ : ۱ - زمان مرگ .
مرده و متروک و منسوخ . مهجور . مهجوره .
( اسم ) ۱ - مرگ موت : [ در آن قلعه از اوج حیات بحضیض ممات افتاد . ] ( عالم چا. امیر کبیر ۲ ) ۱۲۳ : ۱ - زمان مرگ .
مرده و متروک و منسوخ . مهجور . مهجوره .
مترادف و متضاد
لحظهمرگ، واقعه
فوت، مرگ، وفات ≠ حیات
۱. فوت، مرگ، وفات
۲. لحظهمرگ، واقعه ≠ حیات