معانی کلمه : مصمت

مصمت . [ م ُ م ِ ] (ع ص ) مرد بیمار خاموش . (ناظم الاطباء). || (اصطلاح عروض ) شعری یا بیتی را گویند که در عروض آن (یعنی در جزء اخیر مصراع اول آن ) قافیه نباشد. (از کشاف اصطلاحات الفنون ).

آنچه میانش پر باشد.

بی‌صدا؛ صامت؛ همخوان.

(مُ مِ) [ ع . ] (اِفا.) خاموش ، ساکت .

(مُ مَ) [ ع . ] (اِمف .) 1 - چیزی که داخلش پر باشد. 2 - زخمی که از اندرون پر شده و دو لب آن به هم آمده باشد. 3 - دربسته . 4 - دیوار بی درز. 5 - اسبی که رنگ های پوستش با هم مخلوط نباشد. 6 - جامد از ابریشم خالص و کمرنگ .

خاموش، صامت

بی‌صدا، صامت، هم‌خوان ≠ مصوت، واکه

۱. بیصدا، صامت، همخوان
۲. خاموش، صامت ≠ مصوت، واکه