مشتاقی. [ م ُ ] ( حامص ) خواهانی. آرزومندی. عاشقی. مشتاق و آرزومند بودن : مشتاقی به که ملولی. ( گلستان ).به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی.سعدی ( دیوان چ فروغی ص 317 ).مشتاقی و صبوری از حد گذشت یاراگر تو شکیب داری طاقت نماند ما را.سعدی.گفتم ای دل قرار گیر اکنون که همین بود حد مشتاقی.سعدی.مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردکز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی.ح...
فرهنگ عمید
مشتاق بودن، آرزومندی: مشتاقی و مهجوری دور از تو، چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی (حافظ: ۹۸۴ ).
فرهنگ فارسی
۱- آرزومندی اشتیاق . ۲ - عاشقی : مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی . ( حافظ )
