تلفظ بین المللی : /mˈardom ˈaːzˈɑri/ تلفظ : [m'aRdom 'a:z'ARi]
لغت نامه دهخدا
( مردم آزاری ) مردم آزاری. [ م َ دُ ] ( حامص مرکب ) ستمگری. اذیت. عمل مردم آزار : مردمی کرد در جهانداری مردمی به ز مردم آزاری.نظامی.بود کارش همه ستمکاری بی وفائی و مردم آزاری.نظامی.به چه کار آیدت جهانداری.مردنت به که مردم آزاری.سعدی.چگونه شکر این نعمت گزارم که زور مردم آزاری ندارم.سعدی.قحبه پیر از نابکاری چکند که توبه نکند و شحنه معزول از مردم آزاری. ( گلستان ).- مردم آزاری کردن ؛ به خلایق ضرر رسا...
فرهنگ فارسی
( مردم آزاری ) اذیت مردم ستمگری ظلم : من از بازوی خود دارم بسی شکر که زور مردم آزاری ندارم . ( حافظ )
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] مردم آزاری. آزار رسانی به خود و دیگران، یکی از رذایل اخلاقی و عامل مهم برهم زدن تعادل در زندگی فردی و اجتماعی آحاد بشر است.دهخدا آزار را ایذاء، اذیت و آزار دادن را، رنج و درد و الم دادن و آزردن و اذیت کردن معنی می کند.
دهخدا، علی اکبر؛ لغت نامه دهخدا، ج۲، ص۸۷.در قرآن کریم و احادیث اهل بیت علیهم السلام این رذیله اخلاقی مورد توجه قرار گرفته و به ریشه یابی آن پرداخته شده است.← آزار در ...
