تلفظ بین المللی : /marsˈije ɡˈuːj/ تلفظ : [maRs'ije g'u:j]
لغت نامه دهخدا
مرثیه گوی. [ م َ ی َ / ی ِ ] ( نف مرکب ) که در عزای مرده ای شعر سراید و ذکر محامد و محاسن او کند و بر مرگش تأسف خورد : روحی به خبر مرثیه گوی من شدبگریست از آنکه روح من از تن شد.سوزنی.کفن فروشی ای جوهری و مرثیه گوی به مرده ای یک سوداست مر ترا به دو روی.سوزنی.نکنم مدح که من مرثیه گوی کرمم چون کرم مرد ز من بانگ معزا شنوند.خاقانی....
