مراقبه. [ م ُ ق َ / ق ِ ب َ / ب ِ ] ( ع مص ، اِمص ) مراقبة. رجوع به مراقبة و مراقبت شود. || ترسیدن و گردن فروانداختن. ( غیاث اللغات ). رجوع به مراقبة و مراقبت شود. || به اصطلاح عرفا، حضور دل است با خدا و غیبت از ماسوا. ( غیاث اللغات ). رجوع به مراقبت شود....
فرهنگ معین
(مُ قِ بِ یا قَ بَ ) [ ع . مراقبة ] (مص م . ) ۱ - مواظبت کردن . ۲ - نگاهبانی کردن .
دانشنامه آزاد فارسی
مُراقبه (meditation)عمل تأمل روحانی که در بسیاری از ادیان۱ و نیز به منزلۀ تمرینی غیر مذهبی بدان مبادرت می کنند. از اعمال اصلی ادیان بودا و هندوست (با نام سانسکریت سَمادی۲) و در جنبش مراقبۀ استعلایی۳ اهمیت محوری دارد. سنت مراقبه در میان پیروان ادیان بزرگ و فرهنگ های معنوی حتی غیرمذهبی شیوع دارد. معرف آن به جهان غرب مهاریشی ماهش یوگی، و مروج آن بیتل ها در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ بودند و هم اکنون افراد زیادی ...
فرهنگ فارسی
حالتی که در آن فرد با نادیده گرفتن محرکهای محیطی، خودآگاهانه ذهن را متمرکز میکند و از تنشها و فشارهای روحی رها میشود متـ . خودآرامی 1
۱- ( مصدر ) مواظبت کردن : ... و در مراقبت حق بلایم. خفق و گفت و گوی لشکر التفات ننماید . ۲ - نگاهبانی کردن .۳- الف - نگاهداشتن قلب است از بدیها . ب - عبارت از یقین بنده است باینکه خداوند در جمیع احوال عالم برقلب و ضمیر ومطلع بررازهای درونی اوست . البته همی...
دانشنامه عمومی
مراقبه یا درون پویی در اخلاق و عرفان اسلامی بخش مهمی از سیر و سلوک است که پس از توبه و مشارطه و پیش از محاسبه است.شیخ محمد بهاری دربارهٔ لفظ مراقبه می گوید: «مراقبه یعنی کشیک نفس را کشیدن که مبادا اعضا و جوارح را به خلاف وادارد و عمر عزیز را که هر آنی از آن بیش از تمام دنیا و ما فیها قیمت دارد، ضایع بگرداند.»مراقبه کلمه ای عربی است که از ماده رقبه به معنی گردن و ورودگرفته شده است و برای که «انسان ...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] مراقبه یکی از مراحل تهذیب و محاسبه نفس است.مراقبه از واژه ی «رَقَبَ» به معنای حفظ کردن و در نظر گرفتن مراقِب و توجه دادن فکر به سوی اوست و هر کس از کاری به سبب رعایت دیگری دوری جوید گفته میشود: فلانی را مراقبت کرد. پیشینه مراقبهدر متون اخلاق اسلامی، پیشینه مراقبه به «مرابطه» باز می گردد که عبارت است از نگاهبانی و مواظبت عقل از نفس. در هر حال، مشارطه، پیش نیاز مراقبه و معاقبه و مقامات...
فرهنگستان زبان و ادب
{meditation} [پزشکی] حالتی که در آن فرد با نادیده گرفتن محرک های محیطی، خودآگاهانه ذهن را متمرکز می کند و از تنش ها و فشارهای روحی رها می شود
متـ . خودآرامی 1