معانی کلمه : مدیح خوان
لغت نامه دهخدا
مدیح خوان. [ م َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آنکه شعر مدحی خواند. ( فرهنگ فارسی معین ). مداح. مدحتگر :
مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس
خطیب نامش را آسمان سزد منبر.او شاه سه بعد وچار ملت
بر شاه مدیح خوان ببینم.
مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس
خطیب نامش را آسمان سزد منبر.او شاه سه بعد وچار ملت
بر شاه مدیح خوان ببینم.
فرهنگ فارسی
( صفت ) آنکه شعر مدحی خواند : مدیح خوانش را بوستان سزد مجلس خطیب نامش را آسمان سزد منبر . ( مسعود سعد . )
