تلفظ بین المللی : /mˈadʒzuːb tabrˈizi/ تلفظ : [m'adZzu:b tabR'izi]
لغت نامه دهخدا
مجذوب تبریزی. [ م َ ب ِت َ ] ( اِخ ) میرزا محمد از فضلا و شعرای صوفی مشرب قرن یازدهم هجری و مثنوی «شاه راه نجات » از اوست و دیوان اشعارش متجاوز از پنجهزار بیت بوده است. از اوست :گره بسته ای داشت طفلی به دست بیفکند و اندر کمینش نشست روان طفل دیگر ربودش ز جاچو بگشود در وی نبد جز هواگره بسته دنیا و طفل آن دنی است بگویش که چیزی در آن بسته نیست.آتشی شب در نیستانی فتادسوخت چون عشقی که برجانی فتادشعله تا...
دانشنامه عمومی
محمد بن محمدرضا مجذوب تبریزی (درگذشتهٔ ۱۰۹۳ هجری قمری) شاعر پارسی گوی سدهٔ یازدهم قمری و از جمله شاعران سبک هندی است.مثنوی شاهراه نجات، تهران: وزارت فرهنگ و هنر، ۱۳۴۵.دیوان عارف نامی مولانا محمدجعفر قره گوزلو کبودرآهنگی همدانی معروف به مجذوب علی شاه کبودرآهنگی ، (تصحیح:) کاظم کاظم زاده ایرانشهر، تهران: انتشارات اقبال، ۱۳۶۱.تأثیر مجذوب از حافظ، سعدی و فردوسی بسیار است و عناصر بسیاری از تعالیم مولوی...
نقل قول
میرزا محمد بن محمدرضا مجذوب تبریزی با لقب شرف الدین (؟ - ۱۶۸۲) شاعر، صوفی و آموزگار ایرانی بود. •
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان استمجذوب تبریزی، شرف الدین محمددانشمند و شاعر، متخلص به مجذوب. از فضلاء و دانشمندان تبریز و معاصر سلاطین صفویه بود. او شاعری صوفی مشرب و پای بند به اصول مذهب بود و دوبار به حج رفت و مزارات کربلا و نجف را نیز زیارت نمود. مجذوب در تبریز تدریس می کرد و شاگردان بسیاری از محضرش بهره می بردند. او در وزن و قافیه از حافظ تقلید می نمود و اشعار زیادی در مدح ائم...
