معانی کلمه : قنبل
لغت نامه دهخدا
قنبل . [ قُم ْ ب ُ ] (اِخ ) نام جد ابوسعد احمدبن عبداﷲبن قنبل مکی است . (از لباب الانساب ).
قنبل . [ قُم ْ ب ُ ] (ع ص ) مرد درشت . || کودک سبک روح گرم سر. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). || (اِ) درختی است . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ).
فرهنگ عمید
۱. مرد درشت و نیرومند.
۲. [مجاز] فرماندهِ سپاه.
۲. [مجاز] فرماندهِ سپاه.
فرهنگ معین
(قُ بُ) (اِ.) نک قُمبُل .
(قَ بَ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گروه مردم . 2 - رمة اسب . ج . قنابل .
(قَ بَ ) [ ع . ] (اِ. ) ۱ - گروه مردم . ۲ - رمة اسب . ج . قنابل .
(قُ بُ ) (اِ. ) نک قُمبُل .
(قُ بُ ) (اِ. ) نک قُمبُل .
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - مرد درشت و قوی ۲ - کودک سبکروح تیز سر .
نام جد ابو سعد احمد بن عبدالله بن قنبل مکی است .
نام جد ابو سعد احمد بن عبدالله بن قنبل مکی است .