قُطب مُحیی، عبدالله (قرن ۹/۱۰ق)(یا: قطب بن محیی) عارف ایرانی. او را با نسبتِ به پدرش، قطب محیی خوانده اند. تباری عرب داشت و نسب به قبیلۀ خزرج می برد، در شیراز می زیست و شیخ سجاده نشین ارشاد بوده است. جلال الدین دوانی، یک چند در محضر او حاضر می شده و گویا علوم عرفانی به نزد او تحصیل می کرده است. عرفان او متکی بر پیروی کامل از پیامبر اسلام (ص) بود و مدعی هیچ گونه سِمت عرفانی از قبیل مرشدی و قطبی نبو...
